بعد از اين مرحله و براى وقوف بيشتر ، لازم بود بدانند توقّف ضربان قلب مادر ، آيا در جنين عكس‌العمل به وجود مىآورد يا نه ؟ چون نمىتوانستند قلب مادر را متوقّف كنند ؛ زيرا سبب هلاك آنها مىشد ، تحقيق را در جانوران پستاندار ادامه دادند و هر بار كه قلب جانورى را كه جنين در زندان داشت متوقف مىكردند ، مىديدند كه در جنين واكنش به وجود مىآيد . آزمايش‌هاى مكرر در مورد چند نوع پستاندار ، ثابت كرد كه وقتى ضربان قلب مادر متوقف مىشود ، در جنين واكنش به وجود مىآيد و بعد از مرگ مادر ، جنين به هلاكت مىرسد . براى اين كه جنين از خون قلب مادر كه به وسيلهء شريان بزرگ موسوم به آئورت برايش فرستاده مىشود ، تغذيه مىنمايد و وقتى قلب مادر متوقّف گرديد ، غذا به جنين نمىرسد و هلاك مىشود . بعد از آزمايش‌هاى متعدد ، دانشمندان مركز تحقيق دانشگاه كورنيل دانستند كه طفل در شكم مادر نه فقط عادت به شنيدن ضربان قلب او مىكند ، بلكه ضربان به حيات وى نيز وابستگى دارد و هرگاه ضربان ادامه نيابد ، طفل در شكم مادر از گرسنگى مىميرد . عادتى كه جنين قبل از تولد ، به شنيدن صداى ضربان قلب مادر دارد ، طورى در وى نافذ مىشود كه بعد از تولد هم اگر صداى قَرعه‌هاى قلب مادر را نشنود ، احساس اضطراب مىنمايد و هوش كودك نوزاد به خوبى صداى قرعه‌هاى قلب مادر را تشخيص مىدهد و به همين جهت وقتى نوزاد در طرف چپ مادر قرار بگيرد چون صداى قرعه‌هاى قلبش را مىشنود ، آرام مىگيرد ، ليكن در طرف راست چون آن صدا به گوشش نمىرسد مضطرب مىشود . اگر بانى دانشگاه كورنيل ، يك مركز تحقيق راجع به نوزادان و شيرخواران در آن دانشگاه به وجود نمىآورد و آن مركز به طور مستمر راجع به نوزادان و شيرخواران تحقيق نمىكرد ، معلوم نمىشد گفتهء امام صادق عليه السلام كه به مادران توصيه كرد